در یک روز سرد پاییز بود که یکی از پیشکسوتان رسانه های استان و استاد و مدرس رسانه های آذربایجان شرقی پس از تحمل ماهها درد و رنج ناشی از بیماری تسلیم حق شد و دوستداران خود را داغدار کرد.

مرحوم عزیز حمزه زاده تنها استاد علم رسانه نبود بلکه استاد اخلاق و معرفت هم بود. وی بعد از بازنشستگی تجربیات خود را در اختیار طالبین قرار داد و صدها جوان را آموزش روزنامه نگاری داد.

…استاد حمزه زاده همچنین بعد از بازنشستگی با حضور مستمر در روزنامه فجر آذربایجان خبرنگاران و کارکنان این نشریه را از دانش و علم خود بهره مند می کرد.

وی که از دوستان صمیمی سردبیر روزنامه «احمد بادیران» نیز بود بعد از فقدانش همکاران را در حزن فرو برد به طوری که پس از گذشت چهار سال از نبودش هنوز هم دیده ها به درب روزنامه است تا با لبی خندان، مهر و محبت را نثار همکاران کند.

شادروان حمزه زاده آنچنان محبوب دل ها بود که زمانی که در بستر بیماری بود از مسئولین و مدیران ارشد استانی گرفته تا شاگردانش با حضور در بالینش ضمن عیادت، با قلبی آکنده از تاثر و غم وی را ترک می کردند.

جای خالی این عزیز از دست رفته هنوز که هنوز است در جامعه رسانه ای و مطبوعاتی استان کاملا محسوس است.

استاد عزیز حمزه زاده متولد ۱۳۳۲ نقده، متاهل و صاحب دو پسر بود؛ وی سال ۱۳۵۴ وارد صدا و سیما و برای ادامه تحصیل در رشته متالوژی عازم فرانسه شد؛ سال ۱۳۵۸ با آغاز جنگ تحمیلی به ایران بازگشت و به مدت ۳۷ ماه در منطقه های عملیاتی ازجمله سردشت، حاجی عمران و منطقه عملیاتی غرب خبر و گزارش تهیه کرد.

استاد حمزه زاده در سال ۱۳۶۲ به تبریز منتقل شد و در واحد خبر به عنوان دبیر خبر و بعد از مدتی سردبیر و از سال ۱۳۷۵تا ۱۳۷۹ سرپرستی واحد خبر صدا و سیمای مرکز آذربایجانشرقی را عهده دار بود .

وی در ان سال ها مدیریت تهیه و تولید تاریخ شفاهی آذربایجان را در ۷۰ قسمت به مدت ۱۴۰۰۰دقیقه تهیه کرد که سندی ارزشمند از پیروزی انقلاب اسلامی و از پیشتازان انقلاب اسلامی محسوب می شود.

وی در این مدت همچنین ۲۷ قسمت فیلم مستند میراث گذشتگان آذربایجان شرقی را تهیه و تولید کرد و در سال ۱۳۷۹ به افتخار بازنشستگی نایل شد.

تدریس در کلاس های آموزش روزنامه نگاری و تحقیق و بررسی درباره پیشینه مطبوعات آذربایجان شرقی از جمله فعالیت های شاخص استاد حمزه زاده در دوره پس از بازنشستگی بود.

وی دهم آذر ماه ۱۳۹۵ در یک روز سرد پاییزی دعوت حق را لبیک گفت*