اوقات فراغت

 با فرارسیدن تابستان هر سال یکی از مهمترین دغدغه های جامعه بویژه خانواده ها اوقات فراغت دانش آموزان است.

جوانان و نوجوانان که سرمایه های آینده هر کشور محسوب می شوند پس از ۹ ماه تلاش و کوشش برای تحصیل علم بویژه در ماه خرداد که خود را برای پایان ترم آماده می کنند نیاز به استراحت و تجدید قوا دارند و اگر برنامه ریزی اصولی و منطقی صورت نگیرد ممکن است این فراغت به جای تجدید قوا به تخریب قوا منجر شود بنابراین پر کردن اوقات فراغت آنان نیازمند کار کارشناسانه است.

هر سال متولیان امر بویژه آموزش و پرورش برنامه هایی را برای این منظور در نظر می گیرند اما آیا تاکنون تحقیقی در مورد اینکه این برنامه ها تا چه میزان مفید و سودمند بوده صورت گرفته است و یا فقط به ارایه آمار و ارقام پرداخته شده است؟ و یا اینکه استقبال از برنامه های آموزش و پرورش به چه میزان بوده است؟

آیا دانش آموزان بیشتر ترجیح می دهند اوقات فراعت خود را با همکلاسی هایشان بگذرانند یا کنار خانواده خویش و یا هم محله ای های خود؟

شاید یکی از نکات مهمی که در برنامه ریزی ها به آن باید توجه شود اما توجه چندانی به آن نمی شود موضوع گذران اوقات فراغت در محله ها و مناطق مختلف شهر باشد و اینکه در مناطق محروم و یا پر رفاه شهر جوانان و نوجوانان چگونه دوست دارند اوقات فراغت خود را پر کنند! مسلما با توجه به اینکه خانواده های مناطق محروم شهر توان مالی برای مسافرت به همراه اعضای خانواده شان ندارند ایجاد برنامه های متنوع و سرگرم کننده در مدارس و محلات ضروری می نماید.

نکته دیگر پرداخت هزینه برای این گونه خانواده ها شاید یک بار مالی اضافه به حساب بیاید بنابراین اگر در اینگونه مدارس یا پایگاه های محله ای هزینه دریافت نشود و یا انگیزه ای قوی مثلا برگزاری مسابقه مفرح و تورهای یک یا چند روزه بوجود آید ضمن آنکه جوانان و نوجوانان از آن استقبال خواهند کرد بلکه انرژی و نیرویشان صرف گذران های خیابانی و احیانا کارهای شر و نادرست نیز نخواهد شد.

با این اوصاف چه خوب است قبل از شروع هر کاری و صرف هزینه های زیاد یک کار کارشناسی انجام گرفته و با مرور عملکردهای سال های گذشته بر بهبود و کیفیت بخشی این گونه برنامه ریزی ها اقدام شود.*

عبداللـه علیمحمدی